ഗതികിട്ടാത്ത തീസിസുകൾ

പഴയ 

ഒളിത്താവളങ്ങൾ

ഉറുമ്പരിച്ചിരിക്കുന്നു

ആരാണവിടെ 

മധുരം വിളമ്പിയത്?

ഞാൻ എന്റെ ദേശീയത നിർവ്വചിക്കുന്നു

                             രംനേഷ്‌

തലതിരിച്ച് കെട്ടിയാൽ
പോലീസുപിടിക്കാൻ
എനിക്കൊരു പതാക വേണം.

എഴുന്നേറ്റ് നിൽക്കാത്തതിന്
ക്രൂശിക്കപ്പെടാനൊരു
ദേശീയ ഗാനം.

തലയില്ലാതെ വരച്ചാൽ
തലയുരുളാൻ എനിക്കൊരു
ഭൂപടം വേണം.

രാജ്യദ്രോഹത്തിന്
നാടുകടത്തപ്പെടാൻ
ഒരു അയൽ രാജ്യം.

എന്നെപ്പോലെ ഉണ്ണാനും
എന്നെപ്പോലെ ഉടുക്കാനും
എന്നെപ്പോലെ ഉറങ്ങാനും
കഴിയാതെ,
ജീവിതത്തിന്റെ നടുപ്പുറത്ത്
അടിയേറ്റവരെ കാണുമ്പോഴാണ്
എന്റെ രാജ്യത്ത് എത്ര പാകിസ്ഥാനുണ്ടെന്ന്
മനസ്സിലാകുന്നത്.

നിശബ്ദരാകൂ...
അവർ ദേശീയ ഗാനം മുഴക്കുന്നു.
ഇത് കലാപത്തിന്റെ നാലുമണി.
നമുക്ക് കുട്ടികളായി
വീട്ടിലേക്കോടാം.

അതുമല്ലെങ്കിൽ നമുക്ക്
നമ്മുടെ ശവം
ചുമക്കേണ്ടിവരും.
അവരോട് ആംബുലൻസിനു
യാചിക്കേണ്ടിവരും.

മാർക്സും മാവോയും ഞാനും

രംനേഷ്‌

പ്രഭാതങ്ങളിൽ 

എനിക്ക് താടിവളരും

അകത്ത് മരിച്ച്കിടക്കുന്ന

എന്റെ സ്വപ്നങ്ങളുടെ 

ശവപ്പെട്ടിക്കായി

ഞാ൯ കാത്തിരിക്കും.

ആരാണ് എനിക്കൊരു

'പെന്നി'അയച്ചുതരിക?

വെെകുന്നേരങ്ങളിൽ

എനിക്ക് നെറ്റികയറും,

ചിന്തകളുടെ തോക്കി൯-

കുഴലിലൂടെ

അജ്ഞാതമായ ഒരു മൗനം

ലോങ്ങ്മാർച്ച് നടത്തും.

രാത്രിയിൽ 

ഒരു പ്രച്ഛന്നവേഷ

മത്സരത്തിൽ 

എന്റെ മുഖംമൂടിയണിഞ്ഞ്

ഞാ൯ പരാജയപ്പെടും.